Sterker nog: schreef ik in het vorige bericht dat ik ook geïnterviewd was door de Telegraph Journal, gisteren stond er een artikel in de krant waarin ik werd genoemd en werd aangehaald. Leuk toch?!

Gisteren was het 1 juli en dan is het Canada day. 144 jaar geleden werd Canada opgericht en dus is het een nationale feestdag. Op deze bewuste Canada day gingen we samen met Chris en Julie, 2 nieuwe vrienden, meedoen aan een hardloopwedstrijd in Grand Bay-Westfield, een dik uur rijden hier vandaan. Julie en Noortje deden 10km en Chris en ik 10 engelse mijlen. Het was afzien! Heel erg heuvelachtig parcours en behoorlijk warm. Maar we hebben het gedaan en het was de moeite waard. Of we het nog eens doen, valt te bezien

Een tijdje terug hebben we fietsen gekocht. Die van mij is slechts 1x uit de schuur gekomen, maar Noortje is behoorlijk actief. De afgelopen weken hebben we meermaals 's ochtends haar fiets in de auto geladen en ging ze per fiets naar huis, zo'n 30 kilometer doortrappen, heuveltje op, heuveltje af. Maar ze wordt dan wel getracteerd op mooie vergezichten over de Saint John rivier.

Het is overigens wat onrustig op Noortje d'r werk. Er is een soort van reorganisatie gaande en het bestuur is grotendeels vervangen. Maar geen angst, Noortje d'r werk komt niet in gevaar en het zou zelfs wel eens beter kunnen uitpakken!

We hadden een nest in onze tuin, bovenop een door mij gebouwde nestkast en de vogels zijn deze week gevlogen. Het waren zogenaamde Eastern Phoebe's, een soort vliegenvanger.

Oja, natuurlijk, de groentetuin. Het gaat goed. Hij ziet er mooi uit en er begint nu echt wat in te groeien: mais, tomaten, erwten (van Harry!), uien en nog wel meer!

Hier begiet Noortje het kleine grut.

We houden jullie natuurlijk op de hoogte van het wel en wee van deze amateurboeren!

Tenslotte nog even de foto's van deze maand.

Je ziet er nogal wat foto's bij van indianen (moeten we hier braaf First nations noemen, maar het blijven natuurlijk gewoon indianen). Er werd hier een zogenaamde PowWow georganiseerd. Daar doen ze dansen en muziek maken van vroeger, een en ander ook vooral om de cultuur te bewaren. Noortje ging daar met wat vrienden naartoe.

Ook veel foto's van naderend onweer en lupines, want New Brunswick is in Juni lupineland.

is a post from De lange weg naar New Brunswick.

Sterker nog: schreef ik in het vorige bericht dat ik ook geïnterviewd was door de Telegraph Journal, gisteren stond er een artikel in de krant waarin ik werd genoemd en werd aangehaald. Leuk toch?!

Gisteren was het 1 juli en dan is het Canada day. 144 jaar geleden werd Canada opgericht en dus is het een nationale feestdag. Op deze bewuste Canada day gingen we samen met Chris en Julie, 2 nieuwe vrienden, meedoen aan een hardloopwedstrijd in Grand Bay-Westfield, een dik uur rijden hier vandaan. Julie en Noortje deden 10km en Chris en ik 10 engelse mijlen. Het was afzien! Heel erg heuvelachtig parcours en behoorlijk warm. Maar we hebben het gedaan en het was de moeite waard. Of we het nog eens doen, valt te bezien

Een tijdje terug hebben we fietsen gekocht. Die van mij is slechts 1x uit de schuur gekomen, maar Noortje is behoorlijk actief. De afgelopen weken hebben we meermaals 's ochtends haar fiets in de auto geladen en ging ze per fiets naar huis, zo'n 30 kilometer doortrappen, heuveltje op, heuveltje af. Maar ze wordt dan wel getracteerd op mooie vergezichten over de Saint John rivier.

Het is overigens wat onrustig op Noortje d'r werk. Er is een soort van reorganisatie gaande en het bestuur is grotendeels vervangen. Maar geen angst, Noortje d'r werk komt niet in gevaar en het zou zelfs wel eens beter kunnen uitpakken!

We hadden een nest in onze tuin, bovenop een door mij gebouwde nestkast en de vogels zijn deze week gevlogen. Het waren zogenaamde Eastern Phoebe's, een soort vliegenvanger.

Oja, natuurlijk, de groentetuin. Het gaat goed. Hij ziet er mooi uit en er begint nu echt wat in te groeien: mais, tomaten, erwten (van Harry!), uien en nog wel meer!

Hier begiet Noortje het kleine grut.

We houden jullie natuurlijk op de hoogte van het wel en wee van deze amateurboeren!

Tenslotte nog even de foto's van deze maand.

Je ziet er nogal wat foto's bij van indianen (moeten we hier braaf First nations noemen, maar het blijven natuurlijk gewoon indianen). Er werd hier een zogenaamde PowWow georganiseerd. Daar doen ze dansen en muziek maken van vroeger, een en ander ook vooral om de cultuur te bewaren. Noortje ging daar met wat vrienden naartoe.

Ook veel foto's van naderend onweer en lupines, want New Brunswick is in Juni lupineland.

is a post from De lange weg naar New Brunswick.

Sloot ik mijn vorige bericht af met de goede hoop dat mijn lange weekend spoedig afgelopen zou zijn, nu kan ik zeggen, het is afgelopen met mijn vakantie want ik heb een baan!!

Ik zal uitgebreid beschrijven hoe dat allemaal in z'n werk is gegaan, want een beetje bizar kan ik het wel noemen….

Op maandag 23 mei waren Noortje en ik wezen kanoën met de Dutch Treat en toen we terugkwamen, had ik een mailtje in m'n inbox. Van een kennis die ook voor mij rondkeek naar werk. Ik plak em hier even onder: "Hi Jos,

I think I have found you a job if you are still looking. A client of mine is looking for someone with your skill set. I would like to forward to him your resume with your permission.

If you are interested please send me a copy of your resume and I will send it along or simply forward a copy to my client."

Ik antwoordde meteen dat ie mijn resume(CV) wel mocht doorsturen, tuurlijk. Een uur later had ik een mailtje van m'n nieuwe baas en hij begon met Guten Tag Jos. Huh?? Wat is dit? Ben geen duitser hoor. Maar t was vast goed bedoeld en waarschijnlijk begon hij zo vanwege z'n duitse klanten. In ieder geval wilde hij me graag ontmoeten, donderdag of vrijdag of zo. Ook geen probleem, noem maar dag en tijd. Die avond bleef het verder stil, maar de volgende morgen om kwart voor 9 ging de telefoon. M'n baas: of ik om kwart voor 10 langs kon komen, want er was een vergadering en dat zou meteen een goed moment zijn om wat mensen te ontmoeten. Weer huh?? Wat gebeurt hier? Ik werk er nog niet eens, heb geen sollicitatiegesprek gehad en moet al naar een vergadering?

Maar als je bijna 9 maanden werkloos bent, wordt je heel flexibel en ook nieuwsgierig. Maar ik wist eigenlijk nog helemaal niet wat die toko nou eigenlijk doet, want hun website is een beetje vaag. Ik snel terug naar de stad (want ik had die morgen Noortje naar haar werk gebracht en had daardoor gelukkig de auto) en daar naar binnen. Oud rotpand van bijna 90 jaar en geen bordje wat waar zit, best wel apart. Maar ik zat goed en werd een vergaderkamertje (dat heet dan boardroom, ha!) ingeloodsd. Na enige minuten kwam mijn chef Gary binnen en niet lang daarna de anderen met wie er vergaderd zou gaan worden. Gary introduceerde mij aan de mensen als "the finance guy". Huh? Ik heb nog niets ondertekend hoor! De vergadering duurde wat langer dan ik dacht, dus ik moest m'n parkeermeter bijvullen en Gary ook de zijne, dus we gingen samen naar buiten en toen we teruggingen, gingen we eerst met de lift een verdieping hoger. Ze hadden net een extra verdieping gehuurd en hij liet me zien waar hij en ik zouden komen te zitten. Huh? (nu hou ik op met huh?'en, want ik kan wel bezig blijven). Na de vergadering spraken we af om elkaar te ontmoeten op donderdag.

Donderdagochtend had ik een gesprek met Gary en zijn assistente. Het was geen sollicitatiegesprek, want Gary ging er min of meer al vanuit dat ik kwam. Maar er werd wat meer verteld over de toko, toekomstverwachtingen (ziet er goed uit) en mijn werk. Het is feitelijk de bedoeling dat ik de financiële administratie op poten ga zetten, want het is een zooitje. Iemand deed de boekhouding erbij en er is nogal wat achterstand. Het is een klein bedrijf (6 mensen nu), maar zeer waarschijnlijk gaat het spoedig groeien. Belangrijk is dan wel dat de administratie op orde is, dus ik moet een achterstand wegwerken vanaf 1 april 2010. Er werd tot nu toe niet met een boekhoudpakket gewerkt, dus het is bonnetjes in mappen en afschriften. Eigenlijk precies wat ik leuk vind.

Maar of ik de volgende morgen bij een vergadering met de bank kon zijn. Tuurlijk (flexibel, weet je nog?). Maar dan wilde ik wel weten wanneer ik eigenlijk moest gaan beginnen met werken. Mocht ik zelf bepalen. Ja, ik ben wel hollander he. Dus als ik de volgende dag de stad in moet om te vergaderen, dan word ik daar liever meteen voor betaald En dus zei ik dat ik wel morgen wilde beginnen. Perfect! Ik merk wel dat die flexibele instelling wordt gewaardeerd, want Gary noemde mij heel 'brave' (moedig) dat ik zomaar naar die eerste vergadering was gekomen.

En zo begon mijn eerste werkdag in Canada op vrijdag 27 mei 2011, net geen 9 maanden nadat ik de deur bij de gemeente Den Haag officieel achter mij had dichtgetrokken. Inmiddels heb ik een boekhoudpakket aangeschaft (Simply Accounting) en ben begonnen met de eerste stappen. Maar leuk om te vermelden is dat op donderdagochtend kwart over 7 Gary belde en vroeg of ik zin had om op een roadtrip te gaan. Moest ik wel m'n pak aan. Tuurlijk, ik zit nu nog in die flexibele fase, dus ik ga wel mee. Gingen we naar de krant in Saint John, de Telegraph and Journal. Daar werd Gary geïnterviewd en nadat de fotografe erbij was gekomen, werden mij ook vragen gesteld. Zit je daar enigszins met een bek vol tanden, want moet je toch wel even antwoorden. Het interview ging vooral over de digitale toekomst van Canada en dan wel in het bijzonder van New Brunswick. Op deze site is er iets meer over te vinden. Het zou dus zomaar kunnen dat ik een dezer dagen in de krant sta. Het moet niet gekker worden!

Maar ik kom erachter dat ik nog niet heb geschreven wat het bedrijf eigenlijk doet. Het bedrijf ontwikkelt e-learning cursussen (dus online cursussen) voor bedrijven -onder andere voor Daimler in Duitsland- en ontwikkelt applicaties voor smartphones en dergelijke (iPhone, iPad, BlackBerry, Playbook). De verwachting is dat we gaan groeien en wellicht flink. Maar het bedrijf bestaat nog niet heel lang en ik vind het mooi dat ik er op zo'n vroeg stadium in kan stappen. Er gebeurt genoeg, dynamiek alom. Noortje weet niet wat ze meemaakt, ik praat zomaar honderduit over mijn werk. Doorgaans was ik klaar in 1 zin, maar goed, ben pas een week bezig.

FILM & FOTO

Ik heb net een filmpje gemaakt van ons huis in juni, want het ziet er inmiddels weer heel wat groener uit buiten, kijk maar hier.

En ik heb vorige keer verzuimd een link te plaatsen naar de foto's van April en ik kan Mei nu ook toevoegen:

Foto's April.

Foto's Mei.

Ik ga nu afsluiten, want we zijn uitgenodigd door een stel van de hardloopclub om langs te komen voor supper in hun cottage aan het meer en daar zeggen we nu geen nee tegen.

Maar ik kan dus zeggen: het gaat hier heel goed met ons alledrie!!!

Bizarre ontwikkelingen is a post from De lange weg naar New Brunswick.

Sloot ik mijn vorige bericht af met de goede hoop dat mijn lange weekend spoedig afgelopen zou zijn, nu kan ik zeggen, het is afgelopen met mijn vakantie want ik heb een baan!!

Ik zal uitgebreid beschrijven hoe dat allemaal in z'n werk is gegaan, want een beetje bizar kan ik het wel noemen….

Op maandag 23 mei waren Noortje en ik wezen kanoën met de Dutch Treat en toen we terugkwamen, had ik een mailtje in m'n inbox. Van een kennis die ook voor mij rondkeek naar werk. Ik plak em hier even onder: "Hi Jos,

I think I have found you a job if you are still looking. A client of mine is looking for someone with your skill set. I would like to forward to him your resume with your permission.

If you are interested please send me a copy of your resume and I will send it along or simply forward a copy to my client."

Ik antwoordde meteen dat ie mijn resume(CV) wel mocht doorsturen, tuurlijk. Een uur later had ik een mailtje van m'n nieuwe baas en hij begon met Guten Tag Jos. Huh?? Wat is dit? Ben geen duitser hoor. Maar t was vast goed bedoeld en waarschijnlijk begon hij zo vanwege z'n duitse klanten. In ieder geval wilde hij me graag ontmoeten, donderdag of vrijdag of zo. Ook geen probleem, noem maar dag en tijd. Die avond bleef het verder stil, maar de volgende morgen om kwart voor 9 ging de telefoon. M'n baas: of ik om kwart voor 10 langs kon komen, want er was een vergadering en dat zou meteen een goed moment zijn om wat mensen te ontmoeten. Weer huh?? Wat gebeurt hier? Ik werk er nog niet eens, heb geen sollicitatiegesprek gehad en moet al naar een vergadering?

Maar als je bijna 9 maanden werkloos bent, wordt je heel flexibel en ook nieuwsgierig. Maar ik wist eigenlijk nog helemaal niet wat die toko nou eigenlijk doet, want hun website is een beetje vaag. Ik snel terug naar de stad (want ik had die morgen Noortje naar haar werk gebracht en had daardoor gelukkig de auto) en daar naar binnen. Oud rotpand van bijna 90 jaar en geen bordje wat waar zit, best wel apart. Maar ik zat goed en werd een vergaderkamertje (dat heet dan boardroom, ha!) ingeloodsd. Na enige minuten kwam mijn chef Gary binnen en niet lang daarna de anderen met wie er vergaderd zou gaan worden. Gary introduceerde mij aan de mensen als "the finance guy". Huh? Ik heb nog niets ondertekend hoor! De vergadering duurde wat langer dan ik dacht, dus ik moest m'n parkeermeter bijvullen en Gary ook de zijne, dus we gingen samen naar buiten en toen we teruggingen, gingen we eerst met de lift een verdieping hoger. Ze hadden net een extra verdieping gehuurd en hij liet me zien waar hij en ik zouden komen te zitten. Huh? (nu hou ik op met huh?'en, want ik kan wel bezig blijven). Na de vergadering spraken we af om elkaar te ontmoeten op donderdag.

Donderdagochtend had ik een gesprek met Gary en zijn assistente. Het was geen sollicitatiegesprek, want Gary ging er min of meer al vanuit dat ik kwam. Maar er werd wat meer verteld over de toko, toekomstverwachtingen (ziet er goed uit) en mijn werk. Het is feitelijk de bedoeling dat ik de financiële administratie op poten ga zetten, want het is een zooitje. Iemand deed de boekhouding erbij en er is nogal wat achterstand. Het is een klein bedrijf (6 mensen nu), maar zeer waarschijnlijk gaat het spoedig groeien. Belangrijk is dan wel dat de administratie op orde is, dus ik moet een achterstand wegwerken vanaf 1 april 2010. Er werd tot nu toe niet met een boekhoudpakket gewerkt, dus het is bonnetjes in mappen en afschriften. Eigenlijk precies wat ik leuk vind.

Maar of ik de volgende morgen bij een vergadering met de bank kon zijn. Tuurlijk (flexibel, weet je nog?). Maar dan wilde ik wel weten wanneer ik eigenlijk moest gaan beginnen met werken. Mocht ik zelf bepalen. Ja, ik ben wel hollander he. Dus als ik de volgende dag de stad in moet om te vergaderen, dan word ik daar liever meteen voor betaald En dus zei ik dat ik wel morgen wilde beginnen. Perfect! Ik merk wel dat die flexibele instelling wordt gewaardeerd, want Gary noemde mij heel 'brave' (moedig) dat ik zomaar naar die eerste vergadering was gekomen.

En zo begon mijn eerste werkdag in Canada op vrijdag 27 mei 2011, net geen 9 maanden nadat ik de deur bij de gemeente Den Haag officieel achter mij had dichtgetrokken. Inmiddels heb ik een boekhoudpakket aangeschaft (Simply Accounting) en ben begonnen met de eerste stappen. Maar leuk om te vermelden is dat op donderdagochtend kwart over 7 Gary belde en vroeg of ik zin had om op een roadtrip te gaan. Moest ik wel m'n pak aan. Tuurlijk, ik zit nu nog in die flexibele fase, dus ik ga wel mee. Gingen we naar de krant in Saint John, de Telegraph and Journal. Daar werd Gary geïnterviewd en nadat de fotografe erbij was gekomen, werden mij ook vragen gesteld. Zit je daar enigszins met een bek vol tanden, want moet je toch wel even antwoorden. Het interview ging vooral over de digitale toekomst van Canada en dan wel in het bijzonder van New Brunswick. Op deze site is er iets meer over te vinden. Het zou dus zomaar kunnen dat ik een dezer dagen in de krant sta. Het moet niet gekker worden!

Maar ik kom erachter dat ik nog niet heb geschreven wat het bedrijf eigenlijk doet. Het bedrijf ontwikkelt e-learning cursussen (dus online cursussen) voor bedrijven -onder andere voor Daimler in Duitsland- en ontwikkelt applicaties voor smartphones en dergelijke (iPhone, iPad, BlackBerry, Playbook). De verwachting is dat we gaan groeien en wellicht flink. Maar het bedrijf bestaat nog niet heel lang en ik vind het mooi dat ik er op zo'n vroeg stadium in kan stappen. Er gebeurt genoeg, dynamiek alom. Noortje weet niet wat ze meemaakt, ik praat zomaar honderduit over mijn werk. Doorgaans was ik klaar in 1 zin, maar goed, ben pas een week bezig.

FILM & FOTO

Ik heb net een filmpje gemaakt van ons huis in juni, want het ziet er inmiddels weer heel wat groener uit buiten, kijk maar hier.

En ik heb vorige keer verzuimd een link te plaatsen naar de foto's van April en ik kan Mei nu ook toevoegen:

Foto's April.

Foto's Mei.

Ik ga nu afsluiten, want we zijn uitgenodigd door een stel van de hardloopclub om langs te komen voor supper in hun cottage aan het meer en daar zeggen we nu geen nee tegen.

Maar ik kan dus zeggen: het gaat hier heel goed met ons alledrie!!!

Bizarre ontwikkelingen is a post from De lange weg naar New Brunswick.

De titel zegt het al: de baan ging helaas niet door. Men heeft mij lang genoeg in spanning gehouden en op een gegeven moment heb ik zelf maar gebeld. Wat bleek: er was nog een cv langs gekomen en die persoon wilde men ook nog testen. Balen, want toen had ik nog maar 33,33% kans.

Er gingen 2 weken voorbij en toen ik op een morgen de banenwebsites bekeek, zag ik dat de functie wederom was geadverteerd! Dan weet je al genoeg, maar ik maar even de telefoon opgepakt. Nee, ik werd het niet helaas. Ik 'ticked a lot of the boxes' maar bleef steken op het technisch engels. Had dus een hoop plussen, maar hij gaf toe dat ze wel erg verwend waren met degene die er nu zit (maar wel weggaat). Ze zijn al maanden op zoek en ze gaan nog even door.

Ik dus ook. Heb inmiddels information meetings gehad bij de Multicultural Association en de New Brunswick Association for Community Living. Bij die laatste heb ik gesolliciteerd en het is afwachten of ik daar word uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek.

LENTE

De lente is nu echt doorgebroken, het gras is groen, bladeren komen aan de bomen, vogels zijn heel druk in de weer, errug leuk! Dat houdt ook in dat er hard moet worden gewerkt om de groentetuin af te krijgen. Inmiddels met een apparaat van de buurman de grond omgeploegd, nadat ik eerst al de graszoden had afgegraven en het hondehek achter het huis uit de grond had gerukt. Ik moet de tuin wel omheinen anders ben ik alleen maar bezig om de herten te voeren en die zoeken het maar mooi zelf uit in deze tijd.

Het gras heeft zijn eerste maaibeurt gehad; wel grappig, het komt geel onder de sneeuw vandaan en binnen een paar weken wordt het weer helemaal groen en is van het gele niets meer te zien. Er is natuurlijk ook een nadeel aan de lente en dat zijn de 'black flies'. Die etterbakjes komen met de warmte en de voorjaarsregen lekker uit hun ei gekropen en hebben dan bloed nodig, het liefst van ons

Vanaf 15 april mag er ook weer gevist gaan worden en deze hobby heb ik weer uit de oude doos gehaald. Regelmatig zoek ik de waterkant op om te proberen wat te vangen. Gisterenmorgen zat ik dus hier te vissen  en ving wat klein grut, maar ik zie zoveel voorbij komen: bald eagles, belted kingfishers, common loons en onder water een zogenaamde common snapping turtle. Zo'n beest moet je maar vooral met rust laten, want hij kan zo je vinger aan bonken bijten. Een aantal jaar geleden was er in Nederland ook zo'n bijtschildpad in een meertje te vinden (http://www.schildpad.nl/r_media_bijtschildpad.html).

En gisteren hebben we de eerste kolibri in de tuin gehad, de Ruby-throated Hummingbird. Ik heb een fotootje gemaakt:

HARDLOPEN

Doen we ook nog steeds. Op zondag 8 mei liep ik mijn tweede halve marathon ooit en deed dat onder de 2 uur (1:59:31), een verbetering van mijn PR met 7 minuten en 50 seconden!

En afgelopen zaterdag liepen Noortje en ik een speciale loop, namelijk op de landingsbaan van het vliegveld van Saint John. Met de groep lopers werd het laatste vliegtuig uitgezwaaid en daarna werd de baan vrijgegeven voor de wedstrijd. Noortje liep de 10 en ik de 5 kilometer. Het viel niet mee, mede omdat je het hele parcours kunt overzien en dus kunt zien hoever je nog moet, een hele bijzondere ervaring.

En tenslotte nog even dit: vandaag zijn we 2 jaar getrouwd en dat vieren we door middel van een lunch, geen diner, want vanavond komt een hardloopvriendin met haar gezin een baking-party houden. Zal wel een zooitje worden in de keuken, maar Mike en ik mogen proeven. Oja, er komt nog een Mike, ook een nieuwe vriend sinds een paar maanden.

Morgen doen we allebei mee aan een 24-uurs estafetteloop voor het goede doel, zondag gaan we naar de open dag van een boerderij waar we groentepakketten van gaan bestellen en op maandag gaan we kanoën bij Sussex met de Dutch Treat van Ome Gerry. Lekker lang Victoria weekend. Tja, voor mij is het al maanden lang weekend, maar ik heb goede hoop dat dat eens ophoud.

Werkzoekteleurstellingen en gewoon doorgaan…. is a post from De lange weg naar New Brunswick.

Op Goede Vrijdag vertrokken we redelijk op tijd om een uurtje oponthoud te krijgen aan de grens, want we hadden nog geen visum. Daarna reden we naar Bangor, waar we één van de huizen van horrorschrijver Stephen King gingen begluren. De beste man heeft net als ieder van ons 3 woonhuizen, waarvan twee in de staat Maine. Dit is wel een heel fraai huis waar ik graag even voor wilde poseren.

Onderweg zagen we heel veel roofvogels -waaronder een stel gieren- en ik zag de nodige knaagdieren in het groen, maar wat het nou waren? We zagen ook Mount Katahdin -de hoogste top in Maine- in de verte liggen, nog dik onder de sneeuw.

Foto's vanuit de auto zijn meestal niet zo scherp, maar ik wilde toch deze indruk meegeven.

Deze vrijdag was het gelukkig mooi weer en aangezien we op tijd in Freeport aankwamen, konden we nog fijn shoppen. Want dat doe je in Freeport. Freeport is bekend om z'n outletstores en met name het merk L.L.Bean is hier meer dan sterk vertegenwoordigd. Ik weet eigenlijk niet eens of dat merk in Nederland bekend is, maar hier is het een grote.

Op zaterdag was het pokkeweer, maar we waren hierheen gekomen om te shoppen dus dat deden we dan ook maar. 's Avonds hebben we een goed restaurant gepakt, de Muddy Rudder, compleet met pianist en een steevast na elk nummer applaudiserende dorpsgek of wellicht enigszins benevelde ouwe redneck.

Op zondag was het heerlijk weer en namen we de groene route naar Bar Harbor bij het Acadia National Park. Ergens onderweg zagen we een viertal visarenden (osprey's) druk bezig boven een water. Toen ik iets dichterbij kwam, zag ik dat ze bezig waren om een bald eagle weg te jagen, maar misschien dat de bald eagle meer schrok van mij dan van die visarenden.

De onderstaande foto is eigenlijk mislukt, maar omdat het deel van de vogel dat wel op de foto staat zo mooi scherp en groot is, knal ik hem er toch maar even op:

Op een gegeven moment dook er eentje het water in en vloog ie weg met een vis.

In Acadia NP namen we een rondweg en af en toe wandelden we een stuk. We wilden naar de hoogste top van het park lopen (Cadillac Mountain), maar het was een tocht over keien en continue moesten we over een beek heen er weer kruisen.

De tocht zou 3 km duren en als je zo traag gaat, kun je beter terugkeren en dat hebben we dan ook gedaan. Het fijne is dat je toch de top kunt bereiken, met de auto! Het heet niet voor niets Cadillac Mountain Op de foto hieronder zie je Bar Harbor liggen aan een baai die uitkomt in de Atlantische Oceaan.

Onderweg stopten we bij een meertje met een bevernest (?) en zagen we een beest in het water. Na hem  een tijdje bekeken te hebben, kwamen we tot de ontdekking dat het geen bever was maar een otter! Die had ik nog niet eerder in het wild gezien. En even later vloog er een vleermuis heen en weer over het water. Die zijn zo mogelijk nog moeilijker te fotograferen, zeker met de camera die wij hebben, maar ik heb toch wat pogingen ertoe gewaagd. In ieder geval kun je zien dat het een vleermuis was:

We waren alweer bijna het park uit, toen we een paar auto's langs de kant van de weg zagen staan op een plek waar een normaal mens z'n auto niet neerzet. Dan kan je er al gauw vanuit gaan dat de mensen die ernaast staan iets zien, bijna altijd wildlife. In dit geval was het een aantal wilde kalkoenen:

Zijn best grote beesten en die krijg je met Thanksgiving of kerst echt niet met z'n tweëen op!

Het was een leuke trip met heerlijk weer (zelfs tot 17 graden) op zondag en maandag. Een goede manier om weer even op te laden voor Noortje en voor mij ook wel, maar ik heb het minder hard nodig…

Over warmere temperaturen gesproken: terwijl Nederland al weken bakt, komt hier de lente maar moeizaam op gang. Vandaag regent het, is het een graad of 11 en morgen wordt het weer 4 graden, maar dan is het donderdag weer een graad of 17. Raar weer hier, maar als het zonnetje weer doorbreekt is het zo lekker. Alle sneeuw is inmiddels uit onze tuin verdwenen en laatst was het zulk lekker weer, dat we gingen tuinieren (lees bladeren branden) en Iso hielp ook mee:

Maar zijn aandacht verslapt meteen als de thee komt, want dan komt er altijd wat eetbaars mee:

En Noortje harkt er ook flink op los:

Hardlopen doen we ook nog steeds, Noortje is weer terug na haar winterstop en zo gingen we vorige week met de groep op zaterdag de Dam Run doen. Deze loop is zo genoemd omdat dagenen die een langere afstand doen over de dam lopen. Richard is trouwens ook begonnen en loopt samen met Noortje (op de foto tussen ons in).

Op deze zaterdag deed ik een korte afstand van 10km omdat ik de dag erna een wedstrijd moest lopen in Lincoln, de Lincoln 5K roadrace. Die deed ik samen met 2 makkers van onze loopgroep, Jim en Mark en wel in de clubkleuren van mijn oude atletiekvereniging in Vlaardingen, Fortuna.

Man, was wat het een pokkeweer: regen en 4 graden, maar ik was tevreden over m'n tijd: 24:09 over de 5km. M'n 3e tijd ooit op die afstand, maar met deze weersomstandigheden èn de heuvels kan ik alleen maar een goed gevoel hebben voor de Halve Marathon van Fredericton over 2 weekjes en de Saint John airport run een week later. Dat wordt zowiezo een uniek evenement: een loop over de start- en landingsbanen van het vliegveld van Saint John. We moeten om kwart over 11 's ochtends alweer van het parcours af zijn, want om half 12 landt het eerste vliegtuig!! Hier ga ik proberen mijn PR te verbeteren en Noortje loopt haar eerste 10km race sinds een lange tijd. Leuk!

En dan de ontwikkelingen op het banenfront uit de titel van dit webloghoofdstuk. Een paar weken geleden was ik bij mijn consulent van de Multicultural Association (ja, we zijn multiculti bezig hier hoor) en terwijl ik bij haar was belde zij met de HR-manager van CARIS, een softwarebedrijf dat zich bezig houdt met software voor (zee-)kaarten. Die man wilde mij best ontmoeten en zo kwam ik daar een week later op bezoek voor een informational interview. Zo'n informational interview is om informatie te verkrijgen over een bedrijf, een baan of werken in een bepaalde functie of sector in het algemeen. Het bedrijf had helaas geen financiële functie openstaan, maar dat wist ik al. Zo'n gesprek is ook vooral handig om weer eens aan een gesprekstafel te zitten. Dat was 's ochtends. 's Middags sprak ik mijn consulent en die vertelde mij dat die HR-manager -laten we hem Jeff noemen- haar had gebeld en had gezegd dat ie onder de indruk was van mij (zo, dat is een nieuwe voor me!) en me wilde gaan uitnodigen voor een jobinterview (een echt sollicitatiegesprek) voor de functie van project administrator/-coordinator. Maar ze vertelde me erbij dat ze waarschijnlijk dat nog niet had mogen vertellen, dus ik wist van niets toen Jeff mij een paar uur later thuis belde

Een dag later, woensdag 5 april ging ik dus op sollicitatiegesprek voor een baan waar ik weinig vanaf wist, behalve van wat ik in de functiebeschrijving had gelezen. De eerste paar vragen verliepen ook niet zoals ik graag had gezien: men stelde mij vragen over een opleiding die ik 9 jaar geleden had beëindigd en ik zat met een bek vol tanden, maar zonder antwoorden. Daarna moest ik ook negatief antwoorden of ik aan riskmanagement had gedaan of negotiating skills bezat. Ik ben geen verkoper zoals mijn broederlief, maar later begreep ik dat het niet zozeer om verkopen ging als wel onderhandeling over levertermijn en wat er in het afgesproken project zit en dergelijke. Later verliep het gesprek wel goed, maar over het algemeen ging ik ervan uit dat ik uitgeschakeld was. Mijn consulent adviseerde mij om de info over die oude opleiding op te zoeken en alsnog na te sturen. Dat heb ik gedaan, ik heb uren zitten vertalen van de studiegids die ik gelukkig nog bewaard had en wellicht heeft dat geholpen, want op pa's verjaardag, maandag 11 april, kreeg ik een uitnodiging om een gesprek te hebben met de oprichter en president van het bedrijf op vrijdag de 15e, een zogenaamd "final round interview". Het gesprek had 45-60 minuten moeten duren, maar het nam meer dan anderhalf uur in beslag, mede door mijn spontane voorstel om een nederlands stuk (deels) voor hem te vertalen. CARIS had net een grote deal met Rijkswaterstaat afgesloten en dit was de nederlandstalige gunning die was doorgestuurd door de manager van de nederlandse tak van CARIS.

Toen was het wederom afwachten: wat ging er gebeuren? Op de verjaardag van mijn broer Siebe, 19 april, kreeg ik wederom een e-mail met de uitnodiging voor een final test, een "writing sample". Ze gaan blijkbaar niet over 1 nacht ijs… Op woensdag de 20e kreeg ik die test, die bestond uit een drietal opdrachten. De eerste was een financiële: ik kreeg een lijst met projecten te zien met hun bijbehorende opbrengsten, kosten en de kans van slagen om de betreffende opdrachten binnen te halen. Ik moest een keuze maken voor welke projecten we zouden moeten kiezen, in welke volgorde en waarom. De tweede opdracht was een cognitieve test, althans zo werd me dat verteld. Ik kreeg een tekst, die moest ik 10 minuten doornemen en daarna werd die tekst weggehaald en had ik een half uur de tijd om vragen over die tekst te beantwoorden. De laatste test was puur gericht op mij: ik moest schrijven over mijn ervaring met de Canadian immigration process en wat ik zou voorstellen om dat proces te verbeteren.

Twee en een half uur was ik daar bezig en wederom heb ik er een goed gevoel aan overgehouden, maar ik ben machteloos en moet afwachten: deze week hoor ik meer. Duim maar voor me als je wilt!

Om af te sluiten: Iso wacht met mij mee

Paastrip, lente en ontwikkelingen op het banenfront is a post from De lange weg naar New Brunswick.

Filmpje 1: 1 April, ergens in de ochtend

Filmpje 2: 1 April, een paar uur later

Filmpje 3: 2 April, 's ochtends

Het is wederom alweer even geleden dat er niets op het weblog is gekomen en dat heeft een beetje een lullige reden, namelijk de downloadlimiet waarmee we te stellen hebben hier. Een modern land als Canada is op sommige gebieden nog wat achterlijk, onder andere door het feit dat er maar twee echte internetaanbieders zijn, Rogers en Bell/Aliant. En samen kunnen zij de prijs hoog houden en een suf ding als downloadlimiet -dat in Nederland allang achterhaald is- in stand houden. Maarja, het leven is simpel: we wonen hier en hebben er dus mee te maken.

Doordat ik aan het begin van deze maand alle 5 de tvseries van Six Feet Under heb gedownload, zaten we al heel rap aan onze limiet en er overheen gaan betekent dokken! En dan ben ik natuurlijk nog altijd een nederlander he, even wat minder Skypen, filmpjes en foto's bekijken op het internet enzovoorts.

Wat hebben we allemaal beleefd de laatste 3 weken?

We zijn onder andere weer eens naar het theater gegaan. In de Playhouse was een Irish Night met vioolspeelaap Kathleen Gorey-McSorley. Noortje d'r werk sponsorde deze show en vooraf zijn we wat met haar collega's gaan bikken in het Crown Plaza. Heel gezellig allemaal, maar dat soort muziek heb je na een uur wel gehoord. Gelukkig was er nog wat afwisseling door een tenor die wat kwam zingen, Derrick Paul Miller. Ook was er een oude vent die zich geroepen voelde op het podium een dansje uit te gaan oefenen, tja, dat kan alleen in Fredericton

Hannah kwam logeren. Pa en ma waren 12,5 jaar getrouwd en vierden dat door naar New York te gaan. Dus wij hebben de kleine meid een weekend vermaakt, onder andere door mijn oude Cluedospel af te stoffen en weer eens meerdere malen te spelen.

Hannah moest op zondagochtend in wereldgehucht Minto een test doen voor het kunstrijden op de schaats (Joan Haanappel eat your heart out!). Helaas voor Hannah liet de juf haar struikelen, maar wij zien de kwaliteit toch wel hoor!

De teleurstelling werd weggedronken met een bak warme chocolademelk van Tim Horton's.

In hetzelfde weekend kochten we fietsen. Noortje mocht een Trek PDX in 'ontvangst' nemen en ik schafte mij een Kona Jake aan. Nooit van gehoord? Nee, ik ook niet. We hebben er nog geen foto's van, maar die zullen volgende keer waarschijnlijk wel gaan komen. Op dit moment staan ze nog in de schuur, maar als de sneeuw weg is en de temperaturen eens voor een langere periode boven de 10 graden gaan komen, kunnen we gaan toeren. Ja, we doen natuurlijk geen boodschappen op de fiets, want ik denk dat we al gauw 45-60 minuten moeten fietsen om de eerste serieuze winkel tegen te komen…

Even een plaatje van dooiperikelen. De sneeuw op het dak van de schuur was al een tijd aan het smelten en dat droop over de takken van wat miniboompjes. Als het dan maar net boven nul is en 's nachts er weer net onder, dan krijg je dit:

Maar met de dooi komt ook het lentegevoel en dat wordt dan nog eens versterkt doordat een aantal vogelsoorten weer terug is gekomen van hun trip naar het zuiden. Zo hebben we inmiddels de American Robin (identiek aan de merel, maar dan met oranje borst) en de Dark-eyed Junco weer mogen begroeten. En van de week zag ik een (levende) wasbeer en een muskusrat. Beiden niet in onze tuin, maar wel vlakbij. Ik denk dat wasberen, stinkdieren en stekelvarkens in de winter toch hun slaapje doen, want we hebben geen lijken op de weg zien liggen en normaal zie je die bijna dagelijks…

Natuurlijk was het een continue komen en gaan van de herten in onze tuin. Had ik al geschreven dat het meeste dat we in de tuin hebben gehad elf stuks was!! Hoe lang kan je daar wel niet van eten?

Maar over herten en eten gesproken: bekijk dit filmpje maar eens.

Ach, nu we het toch over beesten hebben. De grijze eekhoorn is nu ook weer dagelijks in de tuin te vinden en van de week was ie zo leuk bezig om pinda's te verstoppen dat ik heb geprobeerd het te filmen. Misschien geen Oscarnominatie, maar wellicht leuk om een indruk te krijgen.

Oja, ik heb in de afgelopen tijd een tweetal vogelnestkasten in elkaar getimmerd en die heb ik onlangs opgehangen, samen met de kast die ik van Joliek had gekregen bij ons afscheid.

Ondertussen zijn ook de eerste stappen gezet op het gebied van tuinbouw: 2 kleine kweekkasjes staan voor het raam in de woonkamer en na een krappe week kwamen de eerste groene puntjes naar boven zetten. Natuurlijk willen we jullie dit niet onthouden.

Ja het gaat nog wat worden met alle prei, tomaat, ui, aardappel, erwten, bonen en ga zo maar door. Ik word nog eens een echte boer… mm, wat zeg je daar, dat was ik al???

En dan hadden we donderdag een heuglijk feit: Noortje werd 34!! Haar eerste verjaardag in Canada, compleet met Skypen en bellen met familie, een pakje, een etentje bij The Blue Door,  misschien wel het beste restaurant in Fredericton? En weet je wat zo leuk was: ze werd toegezongen. Nee, niet door de serveerster, maar door Richard en Thera die wisten dat we daar zaten te eten. Kwamen ze gewoon binnen en zongen haar toe: geweldig!! Bedankt lekker stel! Ze had een fijne eerste verjaardag hier!

Oja, de foto's van maart vindt je hier.

Dikke 1 aprilgrap en meer… is a post from De lange weg naar New Brunswick.

Maar laat ik even teruggaan naar vorige week zaterdag. Daar werd door de Dutch Treat -ome Gerry en consorten- een heus Winterblues (niet de muziek, maar het gevoel) fest georganiseerd, compleet met arresleerit door Mactaquac Park, warme chocola, patat met kroketten en woest sleetjerijden van een heuvel af. Dat laatste brengt het kind in je weer naar boven. Zodanig dat ik het niet kon laten om van het schansje af te gaan dat eigenlijk bedoeld was voor snowboarders en skieërs, met de slee dus he! Haha, leuk zo'n vrije val!!

Helaas, van het sleetje rijden zijn er geen foto's.

Ondertussen gaan we goed door met maken van nieuwe contacten. Zaterdag zijn we wezen eten en socializen bij Mike en Laura, een canadees stel dat met hun 2 apen van kinderen 10 minuten hiervandaan woont. Laura is mijn hardloopmaatje bij de club.

Dat hardlopen leidt nog eens tot iets, want zo kwam ik dus ook te weten dat er een bordspelclub op de universiteit is (zie een vorig stukje). Gisteren had ik dan eindelijk mijn spellendoop. En ja hoor, daar kwamen ze weer aangelopen, de geeks en de nerds. Het is toch wel een speciaal slag volk, die bordspelfanaten en ja, daar zit ik dan ook tussen, hahaha. Ik speelde het spel Descent, een Dungeons en Dragonsachtig spel, dat werd uitgelegd door een Ãœbergeek, compleet met foute bril en een bierbuik in een te strak poloshirtje. Maar goed, het mocht de pret niet drukken en ik zal zeker er weer terugkeren.

Inmiddels heeft Noortje gisteren haar eerste hardloopkilometers van het seizoen afgelegd; een feit waar ze trots op is en spierpijn van heeft. Maar dat geeft niet, zolang het niet te glad wordt kan ze nu weer aan de conditie werken op de weg in plaats van alleen maar in de sportschool. Het voordeel van de dooi is dus schonere wegen, maar ook is het bos weer beter te ruiken. Is de lente in aantocht????

We kunnen het alleen maar hopen. De winter is ons zeker niet tegengevallen, want we hebben zo ongelofelijk vaak mooi weer, strakblauwe luchten enzo. Maar daar hoort ook een fris temperatuurtje bij; we hebben tot aan gevoelstemperatuur van -27 of wellicht hoger gehad deze winter en die winter duurt nog wel even door hoor. We zijn er vast nog niet van af en er zullen nog wel wat stuiptrekkingen komen.

Maar we hebben ook wel zin in de lente: iets meer warmte, de vogels die weer uit het zuiden gaan komen (ik kijk vooral uit naar de kolibri's), planten die uit de grond komen zetten voordat de herten ze opvreten en natuurlijk het opzetten van onze groentetuin. Gisteren zagen we trouwens voor het eerst vanuit onze woonkamer een tweetal Bald Eagles rondcirkelen, wellicht ook een teken???

Deze foto maakte ik van de zomer:

Grapje, heb ik van het internet geplukt. Maar dan weten jullie tenminste wat een Bald Eagle is.

Hier overigens de link voor de foto's, gemaakt in februari 2011. Je merkt wel, er worden steeds minder plaatjes geschoten…. Maar dat zal wel veranderen als we weer op pad gaan of gasten gaan krijgen enzo.

Winterse stuiptrekkingen is a post from De lange weg naar New Brunswick.

We zijn dus weer terug bij af en het zoeken gaat onverminderd voort. Maar tussen het banen zoeken is er ook tijd voor andere zaken. Zo heb ik vanmorgen en gisterenochtend de houtvoorraad aangevuld in de kelder (boeiend …) en kon ik lekker even van een winterzonnetje genieten en daar heb ik even een filmpje van gemaakt:

Het is trouwens 24 februari en wellicht was het 0 graden, maar het zit er allemaal niet ver naast.

Een ander filmpje dat ik onlangs maakte van een stel herten bij onze voederplank was al op Facebook te bewonderen, maar omdat een groot deel van de lezers hier dat niet heeft, plaats ik hem ook hier nog even. Dit is achter ons huis, vanuit de studeerkamer genomen, pakweg 10 meter van de beesten vandaan:

 
Van de week heb ik een griepje gehad en ook Noortje voelde zich niet de hele week tof. Inmiddels zijn we er zo goed als overheen en zijn we klaar voor weer een nieuwe sneeuwbui. Morgen wordt er 20 tot 30 centimeter verwacht en wellicht kan ik dan weer een filmpje maken als deze:

 
Komende zaterdag is er weer eem activiteit van de Dutch Treat (lees Gerry en consorten). We gaan een slederit maken, patat en kroketten eten en met rubberbanden van een helling glijden enzo. Met de sneeuw van morgen zit het dan wel goed, dat sleetje rijden.

Verder geen nieuws!

Wat filmpjes en nieuws is a post from De lange weg naar New Brunswick.

Warmte

Nee hoor, we stikken hier niet van de warmte, want het is aangenaam fris buiten, maar binnen is het lekker warm. Om ons huis in deze koude maanden warm te houden stoken we hout. Lekker ouderwets, maar het geeft een prettige warmte, veel fijner dan de electrische kachel ons zou geven als het hout op is.

Het hout raakte aardig op, dus ik moest 2 cords extra bestellen. Ik lees net op wikipedia dat een cord 3,62 kubieke meters is.

Dat betekent wat werk aan de winkel, want het wordt door een vrachtwagentje geleverd en op de oprit gekieperd. Het moet natuurlijk keurig opgestapeld worden, met vrije ruimte aan de uiteinden, want daarvanuit droogt het hout het beste op. Doordat ik de hele dag thuis ben, wordt er nou eenmaal veel meer hout verbruikt en dus zijn het iets duurdere maanden (energiewijs gezien dan wel).

En zo ziet het er dan uit na het nodige sjouw- en stapelwerk:

Beneden in de kelder hebben we 2 grote rijen opgestapeld waar het hout nog verder kan drogen. Als één van die stapels op dreigt te raken, rij ik met de kruiwagen heen en weer van houtstapel naar kelderraam en gooi het naar binnen waar Noortje het keurig opstapelt. Eén keertje nam ik 'door het raam gooien' iets te letterlijk …..

Muziek

New Brunswick is zo'n beetje het Drenthe of Limburg van Nederland, er is nou eenmaal een stuk minder te doen dan in de omgeving van Toronto, Vancouver of Montreal. Des te groter was de verrassing dat U2 op 30 Juli komt optreden in Moncton, op het Magnetic Hill Music Festival. Het is hun laatste optreden in Noord-Amerika van de 360 tour. En ja hoor, we hebben kaartjes!! Ik kan wel zeggen dat een concert van zo'n wereldband een enorme impact heeft hier, want doorgaans komen hier niet zulke grote bands in de omgeving, alhoewel ik moet zeggen dat het bovengenoemde festival eerder al de Rolling Stones en de Eagles heeft weten te strikken.

Voor mij ook bijzonder: op 24 maart treedt Steven Curtis Chapman op in Fredericton, in de Sunset Church. Veel mensen zal het niets zeggen, maar het is een grote in de Gospelmuziek. Ik kocht al 18 jaar geleden een cd van hem (tjeemig, waar blijft de tijd verdorie!?) en om hem dan hier in mijn woonplaats te kunnen zien, is best bijzonder.

En het is misschien ook wel leuk om te weten welke radio wij altijd in de auto aanhebben: het is Fred FM, een beetje Arrow Classic Rock zender met veel amerikaanse rock uit de jaren 70, 80 en 90. Ik bedoel maar, waar draaien ze nou Rock and roll all nite van Kiss op de nederlandse radio? Ach, het is maar een voorbeeld. Net als bij Arrow weet je het na een tijdje wel weer even en dan gaat de cd er gewoon in.

TV

We hebben een paar maandjes geleden een mooie nieuwe platte Samsung HDTV gekocht, zon 1080p ding. We hebben geen kabel of schotel, dus we kijken alleen dvd's op de nieuwe BluRayspelert (das mooi joh!) of gedownloade tv-series via een USB-stick die je aan de achterkant in de tv plugt, heel makkelijk. Trouwens, de site waarvan we de programma's downloaden is http//eztv.it. Ik weet niet of dat in Nederland ook gaat werken, maar probeer het maar eens!

Even tussendoor: er zat vanmorgen een hert te plassen in de tuin (vindt je het niet net een kangoeroe?):

Ik weet het, de foto is niet erg scherp als je erop klikt, maar ik moest hem snel door het raam heen maken.

Spellengroep

Het is nog wat voorbarig, maar het lijkt erop dat ik mijn hobby van bordspelen doen hier goed zal kunnen blijven beoefenen. Ik ben namelijk via mensen van de hardloopgroep op de hoogte gekomen van een bordspelgroep die wekelijks op de Universiteit bijeen komt. Ik heb al contact gehad en zal binnenkort mijn opwachting gaan maken daar. Ze spelen vooral Eurogames, met andere woorden, spelen die in Europa worden ontwikkeld. Gelukkig heb ik daar wat ervaring mee, dus ik kijk er naar uit. Zou ook graag weer eens wat uren aan een spel Diplomacy willen zitten….

Hardlopen

Noortje en ik 'zitten' op hardlopen, bij de Capital City Roadrunners. Noortje houdt het in de maanden met de gladheid zo'n beetje voor gezien en is weer fanatiek aan het spinnen bij de Goodlife Fitness, maar ik heb de draad na de vraatzuchtige feestdagen weer opgepakt. En dat is maar goed ook, want op 8 mei ga ik de halve marathon van Fredericton lopen. Maar het lopen in de winter in Canada is wel anders dan in Nederland. Afgezien van het feit dat je een paar maanden over sneeuw loopt, afwisselend hard en zacht -want ongeveer elke week valt er wel een sneeuwbui van 10 tot 20 centimeter en omdat het geduren de wintermaanden maar heel beperkt boven het vriespunt komt, blijft alle sneeuw liggen (daar waar de vegers het niet wegwerken)- is het nogal eens frisjes. Zo ging ik laatst bij -17 van start voor een 14 kilometerloop en heb ik inmiddels al vaak genoeg mogen lopen tussen de -10 en de -14 graden, maar ik mag zeggen, het gaat best aardig, je moet je er op kleden en daarnaast vet ik de nodige blote huid in, zoals wangen en oorlellen. Inmiddels begint mijn conditie weer ergens op te lijken: ik loop 3 keer per week hard, waarvan één training speciaal gewijd aan heuvels lopen en eentje aan de lange afstand.

Hier een plaatje van na de Not the Honolulu marathon (waar ik maar 10km liep hoor):

Werk zoeken

Terwijl Noortje al dik 2 maanden aan het werk is bij Contract Management Services Limited en het daar uitstekend naar haar zin heeft, ben ik bijna een half jaar -zelf verkozen- werkloos. Dagelijks pluis ik de banensites af op het web, zoekend naar een passende job. Bijna elke week komt er wel een baan (of 2) voorbij, maar tot op heden geen geluk. Langzaam maar zeker wordt mijn cv wat wijder verspreid. Zover zelfs dat toen Noortje d'r baas haar contacten vroeg om haar cv's te verstrekken van een financieel persoon (ze zoeken al maanden iemand, maar ik heb in het begin de boot afgehouden omdat ik het niet verstandig vond om met Noortje op een zo klein kantoor te zitten en bovendien twijfelde ik of ik het wel aan zou kunnen), ze 2 keer mijn cv toegestuurd kreeg.

Toen Noortje dat vertelde, zei ik dat ik best wel een tijdje wil inspringen. Op deze manier kan ik ervaring opdoen en zij zijn tijdelijk uit de brand geholpen totdat ze een geschikt persoon hebben. Er is een balletje gaan rollen, want gisteren heb ik een gesprek gehad met haar chef en dat was positief. Zij moet nog even overleggen met de vice-president, maar als die geen bezwaren heeft, zou het zomaar zo kunnen zijn dat ik binnenkort samen met Noortje naar het werk rijd. Hopelijk weten we over een week meer, dus 'keep your fingers crossed'.

Foto's

Zoals elke maand plaats ik een link met de foto's van de maand ervoor en ook nu weer. Hier de foto's van de maand januari. Werp maar een blik in ons leven, van de nieuwjaarsborrel tot aan de sneeuwpret, het hoort er allemaal bij.

Maar deze foto wil ik hier ook nog even kwijt:

Terwijl ik de vogelvoedersilo's bijvul, staat een jong hert mij op 4 meter afstand gade te slaan. Die beesten zijn zo ongelofelijk nieuwsgierig!

En deze nog van het snowblowen om een idee te krijgen van hoeveel sneeuw we krijgen en hoe we de oprit schoonhouden:

Tot slot wil ik nog even kwijt dat het ons voor de wind gaat. Ik liep van de week te bedenken dat de emigratie misschien wel de beste stap is geweest in mijn leven, ik ben hier ontzettend gelukkig en dat is weleens anders geweest. Terwijl ik mij in Nederland dagelijks ergerde aan dingen of mensen is dat hier zo goed als niet meer voorgekomen en dat geeft rust, veel rust. Tot later!

Weinig schokkends te melden is a post from De lange weg naar New Brunswick.